सहा डिसेंबर छप्पन साली
ही काळोखी रात्र होती
आमच्या डोईवरचे छत हे
कोसळले हे ध्यासातच नव्हती
पोरके झालो बाबा तुजविण
आहे तुमच्या परतण्याची आस
पण नाही असं होत काही
तुमच्या येण्याचेही सरले भास
काळरात्र ती करून गेली
माझ्या बाबांना निवांत जगातून
सागराच्या लाटेने नतमस्तक केले
भिमरायाच्या पावलांना वंदन
विचारच राहिले आता
दिलेला वारसा माझ्या भिमरायाचा
चिर निद्रेनी झोपी गेले मानवा
खंत नको करू घे विचारसरणी त्यांचा
कोटी वंदन करूनीया आजही
नाही देत कोणी माझ्या बाबांना
कुठे शोधू तुजला बाबा माझ्या
अश्रुती देते ही मानवंदना
रंजना भैसारे, नागपूर
