बंदीस्त रहाते मी
विचारांच्या चौकटीत
घाबरते मन माझे
रहाते घुसमटत ||१||
समाजाची बंधने
येत नाही मोडता
जरी वाटे उन्मुक्त
होऊन अंबरी विहरता ||२||
एकवार वाटे मज
तोडाव्या सर्व बेड्या
उंच उंच आभाळात
उडवत फिरावे गाड्या ||३||
स्वैर विहार, मुक्त श्वास
घेता जीवन सुखावतो
कितीदा वाटले तरी
प्रत्यक्षात पाय अडतो ||४||
शेवटी चौकट विचारांची
येते नेहमीच आडवी
समाजात बंदीस्त राहून
जगण्याची मौज घ्यावी ||५||
(स्वरचित)
©® नीला चित्रे
चिंचवड पुणे
