काय वर्णावी माझ्या
रमाईची ती कथा
अनंत कष्ट सोशीले
जीवनात होत्या व्यथा
बालपणी आईवडिलांचे
छत्र होते हरवले
मामा शंकराने मग
भावंडांना सांभाळले
छोट्या भावंडांचा करी
सांभाळ ती छोटी रमा
नव्हती बाळगली तीने
कष्टाची कसलीही तमा
महासुर्याची उर्जा होऊन
तेवत होती ती रमाई
कोटी कोटी हृदयाची
बनली आहेस आई
आयुष्य होते तुझे ग
धगधगते रणसंगर
हसतच पार केलाय
कष्टाचा महा डोंगर
भीम परदेशी जाऊन
राहायचे शिकायला
सांभाळ करीत असे
धीर देत कुटुंबाला
आहे का हो अशी एखादी
तुमच्या, आमच्यात रमाई
दोन्ही कर जोडून तुला
वंदन करते ग आई.
शोभा वेले, नागपूर
