जुन्या काळची स्री
ठेवत होती घराला बांधून
एकेक नातं ठेवत होती
आपुलकीच्या दोऱ्याने सांधुन
डोक्यावरचा पदर तिचा
ढळला नाही कधी
मोठ्यांचा आदर करायची
मान द्यायची आधी
दीर नणंदा जावा भावा
सगळे नांदायचे एका छताखाली
घरामध्ये मुलं बाळं
ओसरीवरती होती रडलेली
विभक्त कुटुंब दिसे आज
नाही कुणाचा कुणाला मेळ
संसार आज राहीला नाही
नात्यांची सगळी झाली भेळ
आजच्या मॉडर्न आईला
पदर कुठं राहीला नाही
पब आणि पार्ट्या करण्यात
वेळ तिचा जाई
स्त्री जन्मा ही तुझी कहाणी
नात्यांची तुला ओळख नाही
पती आणि मुलं पाहिजे
एवढंच तुला दिसते बाई
सौ सुनंदा बाळासाहेब वाळुंज ठाणे
