दिन दुबळ्याची आई
झाली माझी रमाई
सोसून सारे दुःख
झाली जगताची आई।।
ना मागितले कधी
तिने कोणतेही सोने
माझं कुंकवाच धनी
हेच माझं दागिने।।
विद्वान तिचा पती
कधी गर्व नाही केला
शेणाच्या गोवऱ्या थापून
तिने संसार फुलविला।।
साथ देऊन भीमाला
पत्नी धर्म तिने पाळीला
भिमाच्याचसाठी तिने
आयुष्य पणाला लाविला।।
साधी भोळी रमाई माझी
होती रूपाची ती खाणं
नशिबान मिळालं तिला
भिमा धनी गुणवान ।
अशी ती रमाई झाली
अवघ्या विश्वाची आई
जगात थोर माता होऊन
जगी गाजली रमाई।।
कवयित्री प्रा.समिंदर निवृत्तीराव शिंदे
लातूर
