कागदाच्या या कोऱ्या रानात,
शब्दांचे बी मी पेरतो,
भावनेच्या संजीवक स्पर्शाने,
मनाचा मळा मग फुलतो…१.
नाही रंग, नाही वास यांना,
तरीही मन हे मोहून टाकती,
कधी मायेची फुंकर घालती,
तर कधी अन्यायावर आग
ओकती…२.
लेखणीतून उमललेली ही फुले,
कधी स्वप्नांचे झुले होतात,
दवासारख्या हळव्या शब्दांनी,
दुभंगलेली मने जोडली जातात…३
कधी शब्द होतात पारिजात,
तर कधी काट्यांचे कुंपण,
शब्दांच्या या फुलांनीच मिळे,
जीवनाचे सुंदर दर्शन…४.
ह्या फुलांना कधीच मरण नाही,
ती सदैव सुगंध दरवळत राहतील,
माझ्या लेखणीच्या या वेलीवर,
नवी पालवी नित्य फुलवत
राहतील…५.
सौअनुराधा मारचट्टीवार
हैदराबाद तेलंगाना
