संस्कारांचे लेणे ल्याले,
घर हे माझे मंदिर झाले
माया-ममतेच्या ओलाव्याने,
नाते मनाचे वृद्धिंगत झाले….
आई-बाबांच्या आशीर्वादाने,
नित्य उजळे ही अंगणवेळ
सुख-दुःखाचा खेळ मांडण्या,
सरे दिवसाचा हा काळवेळ….
पाऊल टाकता घराबाहेर,
मन थोडेसे कातर होते
जुने पुराणे साचले सारे,
डोळ्यांसमोर मग उभे राहते…
येण्या-जाण्याच्या या वाटेवर,
उभा युगांचा हा उंबरठा
अक्षता आणि कुंकवाचा,
मिरवितो तो खास मोठा….
कधी लेकीच्या निरोपावेळी,
अश्रूंनी तो ओला होतो,
कधी सुनेच्या स्वागतासाठी,
माप ओलांडून हर्षित होतो…
मर्यादेची रेष आखून,
घराचे रक्षण तोच करतो,
बाहेरच्या या वादळाला,
दारापाशीच तो थोपवतो…
माणसामाणसांना जोडणारा,
दुवा सुखाचा हा ठरला
परंपरेचा अन संस्कृतीचा,
वसा त्यानेच आजवर जपला…
यशाची शिखरे सर करताना,
पाठीशी असतो हा आधार
उंबरठ्याच्या ओढीनेच,
घराला येतो रोज नवा बहार….
सौ.अनुराधा मारचट्टीवार
हैदराबाद तेलंगाना
