पुणे

मनातलं प्रेम.. किती सांगू याविषयी, भरभरून बोलायचं ते काय कमीच पडेल शब्द. ती कविता सहज आठवून जाते प्रेम म्हणजे प्रेम असतं.. प्रेमाला कितीतरी उपमा...

कधी मिळते का अशी सोबत... वाट चालण्यासाठी.. हातात हात नसले तरी.. साथ देण्यासाठी... कधी उठतात का स्पंदन... मनात कोणासाठी... जवळ नसले तरी... दिलासा देण्यासाठी... कधी होतात का स्वप्ने पुरी... पाहिली प्रेमासाठी... जळली चिता तरी.. वाट...

सप्तपदी तुझ्या सवे किती प्रेमाने चालले अनेक वर्षे प्रीतीची छातीवर विसावले आनंदीत मी जीवनी दुःखाला नाहीच थारा तुझ्या मिठीत लाभला मज प्रेमाचा उबारा भार्या मी तुझी चारुता तुझा हात माझ्या हाता तुमची...

सागराच्या लाटा सम मनात उठती स्पंदने क्षणात उस‌ळती, क्षणात विरती पहाता राहते आनंदाने ||१|| नजरेत तुझ्या नजर मिळता स्पंदने जागली माझ्या मनी नकळत सखया तुझी जाहले नाही कधी...

श्रावणाच्या कितीतरी आठवणी.. मनात घर करून आहेत आणि खरंच श्रावणमहिना आला की श्रावण मासी हर्ष मानसी... हे गाणे गुणगुणायला आपसूकच मन तयार होतं.श्रावण म्हणजे...

स्त्री जन्मा ही तुझी कहाणी, हृदयी अमृत नयनी पाणी. अथांग असते अबला जीवन, तुझ्याहूनही खोल समुद्रा. समुद्र आणि स्त्री यांच्यात मला नेहमी बरेच साम्य वाटते. दोघांचे...

दिसले नाही कधी तुला... मनातील भाव माझ्या.. कळली नाही व्यथा तुला... हसण्यातील सल माझ्या... आजही जपते मी भांगा मधली लाली.... ओळख तुझीच आहे अंखड सौभाग्याची... तोडून सगळे पाश बांध उंबऱ्या त...

तिचं फुलण्याचं काम तिनं चोख केलं जन्माला येऊन अस्तित्व सिद्ध केलं वास नाही म्हणून निषिद्ध केलं तर हिरमुसून फुलणं नाही सोडलं वेगवेगळ्या रंगानी रूप खुलतच गेलं जरी कौतुक...

हिरव्या पानी नाचत होती सदाफुलीची गोड फुले आमोदानी गिरक्या घेत वाऱ्यावरती सहज फुले. ||१|| मोहक त्यांच्या रंगाने परिसर देखणा झाला नकळत माझ्या पावलांना जवळ घेऊनी गेला. ||२|| गोड फुलांनो, गोड फुलांनो कोणा...

प्रशांत रामटेके संपादक प्रबोधिनी न्युज - पुणे, दि. १५ जुलै २०२५ : कलाकारांच्या आरोग्याच्या रक्षणासाठी आणि त्यांना वैद्यकीय आधार देण्यासाठी रुग्ण हक्क परिषदेने पुढाकार...